'Als er stilte is, hoor je jezelf weer.'

Met een wooncarrière in Zeist, Amsterdam en Den Dolder was Kirsten Vonk gewend aan reuring om zich heen. Maar met het verstrijken der jaren kwam een andere levensfase. “Het was als die tussenwoning in Den Dolder waar we 17 jaar woonden. Eerst irriteerde ik mij niet aan het eeuwige lawaai, de te krappe tuinen en het speelveldje tegenover het huis. Maar toen mijn zoons gingen studeren, het huwelijk op de klippen liep, en ik er alleen woonde, paste dat huis aan het veldje niet meer. Ik wilde naar buiten. Ik wilde rust. Ik wilde het leuk hebben met mijzelf, naar een rustig dorpje.” En toen zag Kirsten die boerderij in Tijnje…

“Mijn gevoel is mijn kompas. En soms kom je ergens waar het gelijk goed voelt. Je weet: dit past bij mij als mijn favoriete jas. Dat is kostbaar. Daar moet je iets mee doen. Want het geeft aan wie je bent en waar je naar toe gaat. Drie jaar geleden zag ik dit voorste deel van een prachtige woonboerderij op een kavel van 1.610 m2 in het buitengebied van het Friese dorp Tijnje en ik werd gelijk verliefd. Super rustig. Omgeven door natuur. Maar ook niet al te ver bij voorzieningen in Gorredijk, Heerenveen en Drachten.”

Tuin als blanco canvas

Kirsten viel in eerste instantie als een blok voor de tuin. “Mijn groene vingers jeukten om daar iets mee te doen. Dat grote grasperceel was voor mij als een blanco canvas voor een schilder: ik kon er in alle vrijheid, zonder rekening te houden met wie dan ook, mee doen wat ik wilde. Wat een vrijheid! En zo ontstond als eerste de moestuin, ingedeeld zoals ik dat wilde. Daarna een eerste aanzet van de cottage tuin, want ik ben dol op cottage tuinen. De tuin is een ontdekkingstocht naar wat ik leuk en belangrijk vind. Verder heb ik de schuur (bij de vorige bewoners in gebruik als meubelwerkplaats) verbouwd tot B&B. Maar mijn romantische kijk op een B&B verdween al snel in de harde praktijk van een continue schoonmaak. Het is nu te huur voor mensen die er langere tijd willen blijven.”

Respect voor de boer

Na 3 jaar heeft Kirsten het Friese leven en platteland geheel omarmd. “Vroeger had ik op iedere hoek van de straat een supermarkt. Nu doe ik veel gerichter boodschappen, want de afstanden zijn langer. In het westen was een half uur rijden al een opgave, nu rijd ik met plezier over de plattelandsweggetjes richting Heerenveen of Drachten. En met de A7 binnen handbereik ben ik ook zo in de Randstad.”

“Go with the flow is mijn motto: ik laat mij drijven op de vleugels van een simpel bestaan in de natuur. Het leven is rustig. Als er stilte is, hoor je jezelf weer. Ik voel mij hier zo thuis in de boerderij en in mijn tuin, ik heb weinig behoefte meer aan vakantie. Ik heb veel contact met de mensen in de straat. We lopen de deur niet bij elkaar plat, maar het idee dat ze er zijn, is al fijn. Ik ben lid van de tuin- en buurtvereniging en leer de Friese taal, dat heeft -net als de inwoners- iets eigens. Ook door de cultuur en geschiedenis en de eeuwige strijd voor onafhankelijkheid.”

“Respect voor de boer. Dat heb ik ook gekregen. Als ze willen maaien om 6.00 op de zondagmorgen: laat ze gaan, het is hun gebied. Stankoverlast door bemesting? Ik heb er geen last van, mest is voor mij een lentebode geworden. Hekkelen in de sloten? Ik weet er alles van: waterbeheer is hier topsport. En dan die enorme diversiteit aan (weide)vogels: ooievaars, grutto’s, scholeksters en vele, vele vogels in de tuin. Vroeger zag ik alleen kauwen en kraaien. Of lijkt dat maar zo?”

Friesland: als je er eenmaal woont, blijf je er

Uit de Nationale Woonwensenmonitor 2025 van Slimster blijkt dat 3 op de 10 Nederlanders binnen 3 jaar wil verhuizen en dan het liefst naar een rustig dorp. Buiten de Randstad is de verhuisgeneigdheid kleiner dan in de Randstad, in Friesland ligt het percentage inwoners met een uitdrukkelijke vertrekwens het laagst: minder dan een op de vijf wil verhuizen.

Vonk maakt vuur

Kirsten Vonk jarenlang werkzaam geweest in het bedrijfsleven, maar miste betekenis in de vorm van iets bijdragen aan mens, dier of natuur. Na een periode van binnenwerk ontstond balans tussen ratio en gevoel. Kirsten luisterde naar haar hart. Haar gevoel werd een kompas. Door deze reis kan zij anderen nu meenemen in hun transitie, de weg naar betekenis. Op haar website www.vonkmaaktvuur.nl vind je er meer over: van workshop tot retraite.